Sklep

zhp5 sklep 568x568 - Zakłamana historia powstania V,

Zakłamana historia powstania V

Nieznane dokumenty!

Dlaczego powstanie musiało zakończyć się katastrofą

43,00 

Na stanie

SKU: POWSTANIE 5 Kategorie: ,
  • Share post

Opis

Zakłamana historia powstania Tom V – Gen. Władysław Anders: Powstanie to zbrodnia

Dwieście tysięcy ofiar, zburzenie stolicy i wypędzenie jej mieszkańców to efekt powstania warszawskiego, ale przede wszystkim polityki i taktyki tych, którym przyszło kierować Państwem Podziemnym i Armią Krajową. Prezentowane w książce dokumenty jasno dowodzą tego, że powstanie było fatalnym zwieńczeniem ich polityki i wizji odzyskania niepodległości. Nierealistycznych i zgubnych dla Polaków. Gdyby zebrać wszystkie te koncepcje i snute przez kilka lat plany wybuchu powstania, opracowywane przez Komendę Główną ZWZ/AK, i wydać je, to powinny stać w księgarni w dziale baśni. Wszystkie założenia powstańczego zrywu były oderwane od rzeczywistości (np. desant polskich oddziałów od strony Bałtyku) i mogą wzbudzić co najmniej niedowierzanie lub nawet śmiech. Zrozumiałe więc, że takie koncepcje nie miały poparcia aliantów, dla których sojusz ze Stalinem był celem nadrzędnym. Trudno więc się dziwić, że gen. Władysław Anders uznał powstanie za zbrodnię, a tych, którzy je wywołali, widział przed sądem wojennym.

Dodatkowe informacje

Waga 0.522 kg
ISBN 978-83-64407-73-4
Oprawa miękka
Liczba stron
424
Format 145×205 mm
Waga
522 g.
Data wydania Warszawa 2020
Autor pod redakcją Pawła Dybicza i Józefa Stępnia
Wydawca Fundacja ORATIO RECTA

Spis treści

 

Wstęp …………………………………………………………………………………………………… 11

 

Rok 1940. Szok po klęsce Francji…………………………………………………. 15

Nr 1 –
Załącznik do meldunku płk. Stefana Roweckiego
do premiera Władysława Sikorskiego lub gen. Kazimierza
Sosnkowskiego informujący o sytuacji w okupowanej Polsce,
5 kwietnia 1940 r. ………………………………………………………………………………… 17

Nr 2 –
Instrukcja Naczelnego Wodza, zatwierdzona
przez premiera Sikorskiego, dla komendanta głównego ZWZ,
Stefana Roweckiego nt. sytuacji po klęsce Francji,
20 lipca 1940 r. ……………………………………………………………………………………. 23

Nr 3 –
Załącznik do meldunku gen. Roweckiego do premiera
Sikorskiego w sprawie bieżącej sytuacji w okupowanym kraju,
26 lipca 1940 r. ……………………………………………………………………………………. 36

Nr 4 –
Instrukcja Naczelnego Wodza, zatwierdzona przez premiera,
do komendanta głównego ZWZ w sprawie oceny sytuacji
po klęsce Francji, 7- 18 sierpnia 1940 r. ………………………………………………. 39

Nr 5 –
Załącznik do meldunku gen. Roweckiego w sprawie
przygotowań do powstania, 6 września 1940 r. ………………………………….. 46

Nr 6 –
Wytyczne komendanta głównego ZWZ dla dowódców
działających na obszarach zajętych przez Związek Radziecki,
29 listopada 1940 r. …………………………………………………………………………….. 48

Nr 7 –
Instrukcja dla gen. Roweckiego w sprawie postępowania
podległych mu oddziałów na przełomie 1940/1941,
3 listopada 1940 r. ………………………………………………………………………………. 51

Nr 8 –
Meldunek gen. Roweckiego dla gen.  Sosnkowskiego nt. pracy
niepodległościowej prowadzonej w okupowanym kraju,
30 listopada 1940 r. …………………………………………………………………………….. 58

 

Rok 1941. Wojna na Wschodzie……………………………………………………. 71

Nr 9 –
Meldunek gen. Roweckiego do gen. Sosnkowskiego
nt. fazy końcowej wojny, 5 lutego 1941 r. ………………………………………….. 73

Nr 10 –
Meldunek gen. Roweckiego do gen. Sosnkowskiego
nt. powstania przeciwko Niemcom, 1941 r. ………………………………………… 79

Nr 11 –
Meldunek gen. Roweckiego do gen. Sosnkowskiego nt. pomocy, jakiej powinno się udzielić powstańcom, 1941 r.                 91

Nr 12 –
Meldunek gen. Roweckiego do gen. Sosnkowskiego
nt. działań przeciw Armii Czerwonej …………………………………………………… 96

Nr 13 –
Meldunek gen. Roweckiego do gen. Sosnkowskiego
nt. zajęcia wschodnich ziem III Rzeszy, 4 lutego 1941 r. …………………. 109

Nr 14 –
Załączniki do meldunku nr 54 gen. Roweckiego
do gen. Sosnkowskiego, 12 marca 1941 r. ………………………………………… 116

Nr 15 –
Teksty z „Biuletynu Informacyjnego, luty – marzec 1941 r. ……………. 125

Nr 16 –
Meldunek sytuacyjno–wywiadowczy KG ZWZ do Londynu
za okres od 13.4. do 15.5.41 r. ………………………………………………………….. 130

Nr 17 –
Meldunek gen. Roweckiego nt. sytuacji przed wojną
Niemiec z ZSRR, czerwiec 1941 r. …………………………………………………….. 133

Nr 18 –
Teksty z „Biuletynu Informacyjnego” nt. konsekwencji
zbliżającej się wojny niemiecko-radzieckiej,
maj–czerwiec 1941 r. ………………………………………………………………………… 135

Nr 19 –
Tekst z „Biuletynu Informacyjnego” ukazujący punkty
widzenia Niemiec, Anglii, ZSRR i Polski (ZWZ) po wybuchu
wojny radziecko-niemieckiej, czerwiec 1941 r. …………………………………. 140

Nr 20 –
„Biuletyn Informacyjny” o konieczności zachowania
wrogiego stosunku do III Rzeszy i ZSRR po wybuchu
między nimi wojny, 3 lipca 1941 r. …………………………………………………… 146

Nr 21 –
„Biuletyn Informacyjny” o stosunku Niemców
do Józefa Piłsudskiego i zachowaniu Polaków pod okupacją
niemiecką, 3 lipca 1941 r. …………………………………………………………………. 148

Nr 22 –
Meldunek wywiadowczy KG AK o sytuacji Polaków
pod niemiecką okupacją, po 5 sierpnia 1941 r. ………………………………… 151

Nr 23 –
„Biuletyn Informacyjny” o literze V,
17 lipca 1941 r. ………………………………………………………………………………….. 153

Nr 24 –
„Biuletyn Informacyjny” o zadaniach Polaków po napaści
III Rzeszy na ZSRR, 17 lipca 1941 r. ……………………………………………….. 154

Nr 25 –
Meldunek KG ZWZ nt. sytuacji na ziemiach będących
od września 1939 do lipca 1941 we władaniu ZSRR,
22 lipca 1941 r. ………………………………………………………………………………….. 156

Nr 26 –
Artykuł „Biuletynu Informacyjnego” o korzyściach
z napaści Niemiec na ZSRR, 24 lipca 1941 r. …………………………………… 159

Nr 27 –
„Biuletyn Informacyjny” o sukcesach aliantów w walce
z Niemcami, 24 lipca 1941 r. …………………………………………………………….. 163

Nr 28 –
Polska prasa podziemna o sytuacji Polaków po wybuchu
wojny radziecko-niemieckiej, 24-31 lipca 1941 r. …………………………….. 166

Nr 29 –
Meldunek gen. Roweckiego do gen. Sosnkowskiego
nt. braku współpracy ze Stronnictwem Narodowym,
20 sierpnia 1941 r. …………………………………………………………………………….. 169

Nr 30 –
Meldunek KG ZWZ nt. pierwszej fazy realizacji planu
Barbarossa, sierpień 1941 r. ………………………………………………………………. 174

Nr 31 –
Teksty ”Biuletynu Informacyjnego” nt. postaw Polaków
w czasie wojny, 11 września – 9 października 1941 r. ……………………… 178

Nr 32 –
„Biuletyn Informacyjny” o niemieckich żołnierzach
i radzieckiej armii, 9–30 października 1941 r. ………………………………….. 181

Nr 33 –
„Biuletyn Informacyjny” o tym, kogo Polska potrzebuje
na czas wojny o niepodległość, 6 listopada 1941 r. ………………………….. 186

Nr 34 –
„Biuletyn Informacyjny” o końcu wojny,
13 listopada 1941 r. …………………………………………………………………………… 188

Nr 35 –
Meldunek gen. Roweckiego nt. sytuacji na Kresach,
15 listopada 1941 r. …………………………………………………………………………… 190

Nr 36 –
„Biuletyn Informacyjny” o tym, czy Polacy powinni
walczyć z Niemcami, 4 grudnia 1941 r. …………………………………………….. 194

Nr 37 –
„Biuletyn Informacyjny” o wojnie radziecko-niemieckiej,
11 grudnia 1941 r. ……………………………………………………………………………… 197

Nr 38 –
Pismo gen. Roweckiego do Delegata Rządu,
15 grudnia 1941 r. ……………………………………………………………………………… 201

Nr 39 –
Załącznik do pisma gen. Roweckiego do Delegata Rządu,
grudzień 1941 r. …………………………………………………………………………………. 205

 

Rok 1942. Walczyć czy czekać…………………………………………………….. 211

Nr 40 –
Stanowisko grupy politycznej nt. potrzeby zmian
w funkcjonowaniu Państwa Podziemnego,
przełom 1941-1942 r. ……………………………………………………………………….. 213

Nr 41 –
Meldunek gen. Roweckiego w sprawie białoruskiej,
2 marca 1942 r. …………………………………………………………………………………. 217

Nr 42 –
Stanowisko Związku Odrodzenia Narodowego w sprawie
radzieckiej partyzantki i działań zachodnich aliantów,
2 czerwca 1942 r. ………………………………………………………………………………. 220

Nr 43 –
Rozkaz Naczelnego Wodza gen. Władysława Sikorskiego
w sprawie podporządkowania organizacji wojskowych
w kraju dowódcy Armii Krajowej, 15 sierpnia 1942 r. ……………………… 230

Nr 44 –
Depesza w sprawie poglądów Niemców nt. wojny
prezentowanych w ich prasie, po 15 sierpnia 1942 r. ………………………… 225

Nr 45 –
Rozkaz gen. Roweckiego do żołnierzy w okupowanym kraju, wrzesień 1942 r.                226

Nr 46 –
List do gen. Sikorskiego[?] prezentujący, jak Polacy oceniają
zachowanie aliantów w trzecim roku wojny, jesień 1942 r. ……………… 231

Nr 47 –
Rozkazy w sprawie włączenia w szeregi AK oddziałów
Narodowej Organizacji Wojskowej, 4 listopada 1942 r. …………………… 236

Nr 48 –
Rozkaz komendanta AK dotyczący podejmowania działań
w razie akcji Niemców przeciwko Polakom,
10 grudnia 1942 r. ……………………………………………………………………………… 239

Nr 49 –
Rozkaz gen. Roweckiego dotyczący oddziałów działających
na terenach okupowanych przez Niemców i wchłoniętych
do Rzeszy, 10 grudnia 1942 r. …………………………………………………………… 241

Nr 50 –
Rozkaz gen. Roweckiego powołujący formację zbrojną
na Śląsku[?], 10 grudnia 1942 r. ……………………………………………………….. 244

Nr 51 –
Rozkaz komendanta głównego AK odnoszący się
do podporządkowania mu oddziałów Batalionów Chłopskich,
listopad–grudzień 1942 r. ………………………………………………………………….. 247

 

Rok 1943. Decydujące rozstrzygnięcia………………………………………. 251

Nr 52 –
„Rzeczpospolita Polska” o decydującym roku, nie tylko
na froncie, 12 stycznia 1943 r. ………………………………………………………….. 253

Nr 53 –
Pismo gen. Roweckiego do Delegata Rządu
Jana Piekałkiewicza, 22 stycznia 1943 r. ………………………………………….. 260

Nr 54 –
Załącznik do rozkazu gen. Roweckiego nt. akcji zbrojnych AK, kwiecień 1943 r.            265

Nr 55 –
„Rzeczpospolita Polska” o decydującym okresie
w czasie wojny, 15 kwietnia 1943 r. ………………………………………………….. 267

Nr 56 –
Stanowisko kół kierowniczych Stronnictwa Narodowego
w sprawie strategii AK, wiosna 1943 r. ………………………………………………. 271

Nr 57 –
„Rzeczpospolita Polska” o znaczeniu Polski
w II wojnie światowej, 6 maja 1943 r. ………………………………………………. 274

Nr 58 –
Depesza gen. Roweckiego do premiera Sikorskiego
nt. sytuacji Polski po Stalingradzie, 8 czerwca 1943 r. ……………………… 279

Nr 59 –
Rozkaz komendanta głównego AK nakazujący akcję
uderzeniową na niemiecką Straż Graniczną,
10 czerwca 1943 r. …………………………………………………………………………….. 285

Nr 60 –
Pismo gen. Roweckiego do Delegata Rządu w sprawie
działań administracji Państwa Podziemnego na Wołyniu,
20 czerwca 1943 r………………………………………………………………………………. 286

Nr 61 –
„Rzeczpospolita Polska” nt. ogólnej sytuacji
polityczno-militarnej i jej konsekwencji dla władz Polski,
21 czerwca 1943 r. …………………………………………………………………………….. 290

Nr 62 –
„Rzeczpospolita Polska” o pozycji Związku Radzieckiego
i Armii Czerwonej, 21 czerwca 1943 r. ……………………………………………… 297

Nr 63 –
Załącznik do rozkazu KG AK nakazującego wstrzymanie
akcji dywersyjnych, lipiec-sierpień 1943 r. ……………………………………….. 300

Nr 64 –
Komendant główny AK do Naczelnego Wodza w sprawie
konieczności podejmowania akcji zbrojnych,
31 lipca 1943 r. ………………………………………………………………………………….. 302

Nr 65 –
„Rzeczpospolita Polska” o „świetnej przyszłości”,
7 lipca 1943 r. ……………………………………………………………………………………. 304

Nr 66 –
Stanowisko Delegata Rządu na Kraj w sprawie legalności
umów zawieranych z Niemcami, 16 sierpnia 1943 r. ……………………….. 306

Nr 67 –
„Rzeczpospolita Polska” po zajęciu Sycylii przez Aliantów,
30 sierpnia 1943 r. …………………………………………………………………………….. 308

Nr 68 –
„Rzeczpospolita Polska” w rocznicę zawarcia układu
sojuszniczego z Wielką Brytanią, 30 sierpnia 1943 r. ……………………….. 311

Nr 69 –
Przemówienie prezydenta Władysława Raczkiewicza
do Polaków w okupowanym kraju, 15 września 1943 r. ………………….. 313

Nr 70 –
Przemówienie premiera Stanisława Mikołajczyka
w czwartą rocznicę napaści Niemiec na Polskę,
15 września 1943 r. ……………………………………………………………………………. 316

Nr 71 –
„Rzeczpospolita Polska” nt. sytuacji na froncie wschodnim,
15 września 1943 r. ……………………………………………………………………………. 321

Nr 72 –
Meldunek gen. Bora-Komorowskiego w sprawie planów
rozszerzenia powstania, 21 września 1943 r. …………………………………….. 327

Nr 73 –
„Rzeczpospolita Polska” w sprawie ukarania Niemiec
za wywołanie wojny, 1 października 1943 r. ……………………………………. 330

Nr 74 –
Depesza gen. Bora-Komorowskiego do gen. Sosnkowskiego
nt. sytuacji politycznej w końcu 1943 r. ……………………………………………. 332

Nr 75 –
Oświadczenie Pełnomocnika Rządu w sprawie
postępowania Niemców, 22 października 1943 r. …………………………….. 337

Nr 76 –
Wytyczne gen. Bora-Komorowskiego w sprawie użycia
oddziałów partyzanckich, 4 listopada 1943 r. ………………………………….. 340

Nr 77 –
Instrukcja Rządu wysłana przez gen. Sosnkowskiego
w sprawie warunków powstania, 1 listopada 1943 r. ………………………… 342

Nr 78 –
Zarządzenie gen. Bora-Komorowskiego w sprawie akcji
pozwalającej brać niemieckich zakładników,
8 listopada 1943 r. …………………………………………………………………………….. 345

Nr 79 –
Przemówienie premiera Winstona Churchilla nt. znaczenia
Armii Czerwonej, 20 listopada 1943 r. ……………………………………………… 348

Nr 80 –
Rozkaz gen. Bora-Komorowskiego w sprawie przygotowania
czynu zbrojnego i postawy NSZ, 9 listopada 1943 r. ………………………… 350

Nr 81 –
Apel Pełnomocnika Rządu na Kraj w sprawie zachowania się w czasie wycofywania się Niemców, 15 listopada 1943 r.     353

Nr 82 –
Rozkaz gen. Bora-Komorowskiego w sprawie powołania nowych służb policyjno-porządkowych, 15 listopada 1943 r.       356

Nr 83 –
„Trybuna Wolności” o konieczności współdziałania
ze Związkiem Radzieckim i podjęcia walki z Niemcami,
22 listopada 1943 r. …………………………………………………………………………… 358

Nr 84 –
„Rzeczpospolita Polska” o sytuacji na froncie wschodnim
i perspektywach dla Polski, 10 grudnia 1943 r. …………………………………. 363

Nr 85 –
Apel Delegata Rządu na Kraj do społeczeństwa polskiego,
15 grudnia 1943 r. ……………………………………………………………………………… 365

Nr 86 –
„Rzeczpospolita Polska” o zbliżaniu się „rozstrzygającej bitwy”,
22 grudnia 1943 r. ……………………………………………………………………………… 369

 

Rok 1944. Na gruzach polityki…………………………………………………….. 373

Nr 87 –
Ocena płk. Jana Rzepeckiego sytuacji politycznej i AK
na kwartał przed wybuchem powstania, marzec 1944 r. …………………. 375

 

Suplement, czyli jak było naprawdę………………………………………….. 395

Nr 88 –
Relacja i oświadczenie gen. Stanisława Kopańskiego
nt. powstania warszawskiego, 10 maja 1965 r. ………………………………… 397

Nr 89 –
Wywiad z gen. Marianem Kukielem nt. planu „Burza”,
wiosna 1965 r…………………………………………………………………………………….. 407

 

Wykaz skrótów …………………………………………………………………………………. 412

Indeks    415

Twardo mówić z Sowietami

Dokumenty Państwa Podziemnego, czyli droga do katastrofy, którą stało się powstanie warszawskie

200 tys. ofiar, zburzenie stolicy i wypędzenie jej mieszkańców to tragiczny bilans powstania warszawskiego, gorzkie zwieńczenie polityki i działania polityków Państwa Podziemnego oraz dowódców Armii Krajowej. W piątym tomie „Zakłamanej historii powstania” , który właśnie się ukazał, prezentujemy dokumenty świadczące o tym, że ich wizje odzyskania niepodległości były nierealistyczne i zgubne dla Polaków. Koncepcje i plany powstania, opracowywane na emigracji oraz przez Komendę Główną ZWZ/AK, były oderwane od rzeczywistości, np. desant oddziałów spadochronowych pod Łodzią czy inwazja polskiego wojska od strony Bałtyku. Zrozumiałe więc, że nie miały poparcia aliantów, dla których sojusz ze Stalinem był nadrzędny. Piąty tom „Zakłamanej historii powstania” pokazuje drogę do katastrofy, którą stało się powstanie warszawskie. Poniżej publikujemy wydrukowane w książce dwa artykuły z „Rzeczpospolitej Polskiej”, oficjalnego organu Delegatury Rządu na Kraj.

PD

W ŚWIETLE RZECZYWISTOŚCI I PRAWDY1

Polityka Rządu Polskiego
W warunkach, w jakich po katastrofie września 1939 r. znalazła się Polska, dwa są zasadnicze (…) elementy każdej dobrej, polskiej polityki zagranicznej. Pierwszy: należyte wykorzystywanie wszystkich możliwości dla tworzenia, ochrony, skupiania i rozwoju realnej polskiej siły oraz mocne opieranie się na tej sile, na postawie i potencjalnych możliwościach Narodu Polskiego. Drugi: umiejętne, zapewniające nam należytą pozycję i korzyści układanie naszych stosunków z anglosaskimi sprzymierzeńcami. Głupstwem, wierutnym i szkodliwym głupstwem jest niedocenianie tego drugiego elementu, bałamutne szermowanie hasłami nieliczenia się w naszej polityce zagranicznej z nikim i niczym. Polska nie może pozwolić sobie na to, na co nie pozwalają sobie takie nawet potęgi jak Wielka Brytania lub Stany Zjednoczone. Nasze stanowisko wobec Niemiec jest od początku wojny jasne i proste. Podobnie przedstawiało się nasze stanowisko względem Sowietów, po ich zdradzie 17 września 1939 r.
Skomplikowało się ono ogromnie od czerwca 1941 r., gdy bolszewicy stali się ważnym sprzymierzeńcem naszych sojuszników. Polska (…) musiała znaleźć w nowej sytuacji właściwą dla siebie pozycję. Rezultatem tego był układ polsko-rosyjski z 30 lipca 1941 r. Był on takim, jakim w ówczesnych warunkach mógł być. I nie było rzeczą najważniejszą to, że nie dawał on ze strony bolszewickiej jasnego ujęcia sprawy wschodnich granic Rzeczypospolitej; wszelkie traktatowe zobowiązania Sowietów mają akurat taką samą wartość jak zobowiązania Niemiec; ważnym było to, że aneks brytyjski do tego układu i deklaracja amerykańska2 jasno stwierdzały fakt nieuznania przez państwa anglosaskie zmian terytorialnych dokonanych jesienią 1939 r. na ziemiach polskich. A układ ten stał się punktem wyjścia polityki, która dała nam dwa olbrzymiej doniosłości osiągnięcia. Po pierwsze: pozwoliła utworzyć najpierw w Rosji, a później na Bliskim Wschodzie poważną polską siłę zbrojną, która decydujące mieć może dla nas znaczenie w okresie likwidacji wojny; spowodowała ulżenie ciężkiej doli Polaków w Rosji i ocaliła tysiące spośród nich. Po drugie: pozwoliła nie tylko utrzymać, ale i wzmocnić naszą poważną korzystną pozycję w obozie alianckim. Pozycja ta ułatwia obecnie Rządowi Polskiemu pokonywanie groźnego kryzysu obecnych sporów polsko-sowieckich, umożliwia fakt, iż mimo całej, ogromnej wagi, jaką jeszcze dla naszych aliantów zachodnich posiada sojusz militarny z Rosją, Rząd Polski, działający w Londynie, może twardo mówić z Sowietami. Wszystkie, ujawnione już w kraju posunięcia i enuncjacje Rządu Polskiego w tych sprawach mają mocny, męski ton bezwzględnego przeciwstawiania się uzurpacjom sowieckim, należytej obrony interesów polskich. I jeszcze jedno: pozycja ta ułatwiła Rządowi Polskiemu uzyskanie w tych kwestiach korzystnego dla nas (…) stanowiska aliantów3. (…)

Na progu wielkich dni
A więc stoimy na progu wielkich dni. Dążeniem Rządu Polskiego, a bez wątpienia także dążeniem aliantów naszych jest, aby w momencie, gdy kruszyć się pocznie w sposób decydujący potęga stojących na wschodzie armii niemieckich – działał w Polsce nie tylko żołnierz krajowy, ale także żołnierz Armii Polskiej zorganizowanej na obczyźnie oraz żołnierz aliancki. Wówczas to nadejdzie moment zebrania owoców krwawego trudu Narodu Polskiego z całego okresu tej wojny: wytknięcia nowych granic Polski na zachodzie i północy, a na wschodzie utrwalenia i zabezpieczenia dla Rzeczypospolitej wszystkiego, co polskim było w roku 1939 i co po tej wojnie polskim być tam musi i będzie.

Z.S.R.R. W OBECNEJ WOJNIE4
Nie ulega wątpliwości, że społeczeństwo nasze przed obecną wojną było albo bardzo słabo albo fałszywie zorientowane w stosunkach panujących w ZSRR. (…) kto o stosunkach w ZSRR usiłował pisać w sensie pozytywnym, łatwo mógł być posądzony o sympatie komunistyczne, kto zaś uwypuklał ciemne strony „raju bolszewickiego” narażał się na zarzut, że na Rosję sowiecką patrzy przez okulary faszystowskie. (…) działo się tak nie tylko u nas, ale i na całym świecie; ostatecznie wszędzie przeważała opinia, że w ZSRR panuje chaos i rozstrój, nędza i głód, że państwo komunistyczne nie wytrzyma próby wojennej i szybko załamie się pod naciskiem zwycięskiego hitleryzmu, że wybuchnie tam biała rewolucja itp. Rzeczywistość wojny niemiecko-rosyjskiej zadała kłam tym przewidywaniom i niemal od pierwszego dnia tej wojny opinia tak naszego społeczeństwa, jak i całego świata znajduje się pod wrażeniem ciągłych „niespodzianek”, jakie Rosja bolszewicka zgotowała Niemcom w zwycięskiej obronie Moskwy w 1941 r. i pod Stalingradem zimą 1942/43. Wrażenie tych niespodzianek podnosił fakt, że wobec niegotowości bojowej naszych sprzymierzeńców na Zachodzie i ich ciągłych niepowodzeń, Rosja pierwsza stawiła Hitlerowi skuteczny opór. Pod wpływem tych wydarzeń opinia naszego społeczeństwa (…) pospiesznie wyciągnęła najzupełniej fałszywe wnioski co do wartości eksperymentu bolszewickiego i jego rzekomo wielkich osiągnięć w dziedzinie przygotowań do obecnej wojny. Od niedoceniania i lekceważenia przerzucono się (…) do daleko posuniętego przeceniania. Nie widziano fatalnych błędów kaprala Hitlera, popełnionych w wojnie z Rosją, nie orientowano się, że wspaniała machina wojenna Hitlera w r. 1941 i 1942 załamała się nie tyle o waleczność czerwonych szeregów, ile o olbrzymie trudności w opanowaniu wielkich obszarów Rosji. (…)
Nieprzebrane bogactwa surowcowe Rosji, jak również obfitość rąk do pracy znakomicie ułatwiły bolszewikom te zadania. Już w roku 1932 ZSRR pod względem wartości swej produkcji przemysłowej zajął drugie miejsce w świecie, ustępując tylko Stanom Zjednoczonych Ameryki Północnej, a wyprzedzając Niemcy. Naturalnie propaganda bolszewicka tak znaczny postęp w [u]przemysłowieniu Rosji położyła na karb wyższości ustroju komunistycznego nad innymi ustrojami, co się całkowicie mijało z prawdą. Bezstronni fachowcy i przemysłowcy twierdzą, że gdyby nie doktryna komunistyczna, to wobec rozmiarów i naturalnych bogactw Rosja stałaby się w ciągu 25 lat tak wielką potęgą przemysłową i militarną, że z łatwością zdobyłaby hegemonię nad Europą, a później nad światem. Nie siląc się na paradoksy, można stwierdzić, że komunizm, nie potrafiwszy narzucić swojego ustroju Europie, uchronił ją, jeżeli nie od niewoli, to w każdym razie od supremacji rosyjskiej. (…) Nie ulega wątpliwości, że w konflikcie obecnym bolszewicy chcieli odegrać wielką, pierwszoplanową rolę, chcieli decydować niemal samodzielnie o losach Europy; rzeczywistość wojenna przekreśliła te zamiary i plany, spychając Rosję na stanowisko drugorzędne i uzależniając ją pod każdym względem od Anglosasów. Można stwierdzić z całą pewnością, że nie „krasnoarmiejec”, ale żołnierz anglosaski zadecyduje o zwycięskim zakończeniu wojny. Rosja musi się ograniczyć do roli seconde brillant. A jeżeli zauważymy przytem, iż Rosję czekają jeszcze i w bliższej, i w dalszej przyszłości wielkie kłopoty na Dalekim Wschodzie, poważnie absorbujące jej siły i energię, a dalej, że Rosja wyjdzie z tej wojny w stanie ciężkiego zniszczenia i wszechstronnego wyczerpania – możemy przewidywać takie ukształtowanie się jej roli i stanowiska w przyszłej Europie, które uczyni łatwiejszym niż dotychczas należyte ułożenie z nią złych stosunków przez najbliższych sąsiadów, a w pierwszym rzędzie przez Polskę.

1 „Rzeczpospolita Polska” z 21 czerwca 1943 r., s. 5-8.
2 To nie był aneks do układu, lecz wymiana not między rządami Polski i Wielkiej Brytanii. Ważniejsze jest coś innego. Otóż w czasie dyskusji w Izbie Gmin nad tym układem minister Eden, odpowiadając na pytania posłów, stwierdził, że Wielka Brytania nie gwarantuje granic Polski i że tego nie przewiduje owa wymiana not.
3 Dalej następuje przegląd artykułów z prasy angielskiej i amerykańskiej, z którego ma wynikać, że dopiero gdy Wielka Trójka wspólnie pokona III Rzeszę, Anglosasi wezmą się za Stalina itp.
4 „Rzeczpospolita Polska” z 21 czerwca 1943 r., s. 8-10.

10% RABATU
Bądź zawsze dobrze poinformowany o nowych produktach oraz specjalnych promocjach tylko dla odbiorców Newslettera.

Zapisz się na nasz newsletter i odbierz powitalny prezent: -10% rabatu na pierwsze zamówienie książkowe.
Kod zniżkowy ważny będzie przez 7 dni.
Otrzymasz go tylko wtedy, gdy zapiszesz się przez ten formularz!
    ZAPISZ SIĘ
    Wyrażam zgodę na wykorzystywanie przez Fundację Oratio Recta powyższych danych do wysyłki newsletterów zawierających informacje o nowych numerach czasopisma, książkach wydanych przez fundację oraz o innych prowadzonych przez nas działaniach.