W 1940 r. dzięki pomocy przyjaciół, Ojciec znalazł zatrudnienie w Elektrycznych Kolejach Dojazdowych (EKD) w Warszawie, jako konduktor i motorniczy. Mundur kolejarza, czapka i oryginalne papiery chroniły przed łapankami, groźbą wywiezienia na roboty w głąb Rzeszy i innymi represjami okupanta. Wielu naukowców, artystów, zawodowych oficerów i ludzi zagrożonych aresztowaniem znajdowało w ten sposób w EKD względnie bezpieczne schronienie.

W czasie powstania warszawskiego pracownicy EKD z wielką ofiarnością ratowali osoby transportowane z Zieleniaka – targowiska na rogu ulic Grójeckiej i Opaczewskiej na warszawskiej Ochocie, gdzie spędzono ludność cywilną dzielnicy – do obozu przejściowego w Pruszkowie. Różnymi sposobami ułatwiali ucieczkę z eskortowanych przez hitlerowców kolumn oraz wagonów EKD, przewożąc następnie uwolnionych innymi składami w bezpieczne miejsca wzdłuż linii kolejki.

Wśród cywilów z Ochoty, spędzonych przez hitlerowców na Zieleniak. znalazły się moja Mama Alina, czteroletnia siostra Lidka i matka Taty. Po zdobyciu powstańczych redut oporu na Ochocie, hitlerowcy i podległy im pułk brygady SS RONA (Rossijskaja Oswoboditielnaja Narodnaja Armija – Rosyjska Wyzwoleńcza Armia Ludowa) pod dowództwem brigadeführera SS Bronisława Kamińskiego, rozpoczęli systematyczne niszczenie dzielnicy, paląc ulicę po ulicy, a ludność cywilną zapędzając na Zieleniak, gdzie zgotowano jej prawdziwe piekło.

Oto fragment listu z 1945 r., w którym moja Mama opisywała swojej mamie koszmar, jaki przeszła w czasie powstania na Ochocie i potem na Zieleniaku:

Nasza dzielnica przechodziła najokropniejsze chwile, bo była pierwszą zdobytą. Przez około tydzień siedzieliśmy i w sypialni, i w piwnicy. Rano, gdy trochę słabszy był obstrzał, szłam się myć na gorę, ale nie można było wytrzymać dłużej niż parę minut i chodziło się po mieszkaniu na czworakach.

Nasz dom był trzecim domem, który został zajęty. Widzieliśmy, jak wyprowadzali ludzi spod numeru 14 i ustawiali pod ścianą. Więc i my przygotowaliśmy się, że idziemy na śmierć. Gdy wpadli do nas ci tak zwani ukraińcy (6 sierpnia), nie było czasu, żeby myśleć o braniu czegokolwiek. Lidka była w zimowej sukience bez płaszczyka, ja w płaszczu, bo było zimno.

Wpadli z dzikim wyciem i strzelali tak, że kule gwizdały nad głowami, kazali nam podnieść ręce do góry i iść. Nigdy nie zapomnę widoku Lidki, jak szła z podniesionymi rękami. Jedna z pań szła z siostrą i ośmioletnią córeczką, zatrzymała się, żeby wziąć płaszczyk dla małej. Zabili na miejscu jej siostrę, dziecko, a ją ciężko ranili. Jeden chciał ją dobić, a drugi machnął ręką i zostawili.

Gnali nas po drodze, strzelając do mężczyzn, zabierając, co kto miał przy sobie z cenniejszych rzeczy. Szliśmy wśród płomieni palących się domów, ryku armat i kul, które świszczały na wszystkie strony, wszędzie leżały trupy. Nie zapomnę mojego okropnego uczucia, gdy weszłam nogą na coś miękkiego, a to była skrzepła krew.

Tak zagnali nas na plac otoczony murem – targowisko, tak zwany Zieleniak. Na tym Zieleniaku byłyśmy cztery doby pod gołym niebem na ziemi. Trudno opisać, co tam się działo. Nocami przychodzili wyciągać kobiety i gwałcili je kilku po kolei. Dziewczynki po lat 13, 14 dostawały krwotoków i umierały. Na mnie w nocy leżała mamusia i Lidka, a chodzili tak, że przez całą noc nie mogłam zmienić na chwilę pozycji. Myślałam, że się uduszę. Całą noc krzyki i jęki rodzących kobiet lub tych, co dostawały pomylenia zmysłów. Strzały do tych kobiet, które wzbraniały się iść z nimi. Przez cztery doby nie jadłam nic, nic, a trzeciej nocy pragnęliśmy tylko, żeby któraś z tych kul trafiła nas.

To, co piszę, to nie jest jeszcze wszystko, nie dałoby się w liście opisać tego. To było coś, w co nigdy nie uwierzyłabym, gdyby mi kto opowiadał, to trzeba było widzieć i przeżyć, żeby uwierzyć. Dzieci w poduszkach bez wody. Niemyte umierały. Załatwiało się w tym samym miejscu, gdzie się spało. Zaczęła szaleć czerwonka.

Potem wzięli nas i poprowadzili na Okęcie, a stamtąd do kolejki i wieźli do obozu w Pruszkowie, ale my szczęśliwie nie dotarliśmy tam.

*

Piątego sierpnia rozgorzały wzdłuż linii ulicy Młynarskiej walki, które trwały bez przerwy przez cały dzień aż do późnego wieczora. Dzień ten był dniem przełomowym w życiu mieszkańców Woli. Wypadki, które rozegrały się 5 sierpnia na tyłach linii walk, a które swoją rozpiętością objęły cały teren znajdujący się w rękach niemieckich, wysuwają się na pierwsze miejsce spośród całego pasma tragicznych przejść ludności Warszawy w czasie powstania.

Tego dnia Niemcy przystąpili do wielkiej, planowej i zorganizowanej akcji, której celem ostatecznym miało stać się kompletne wymordowanie całej ludności polskiej na opanowanych przez nich terenach. Według rozkazu Hitlera–Himmlera należało zabić każdego mieszkańca Warszawy, nie wolno było brać oddziałom niemieckim żadnego jeńca, miasto całe miało być zrównane z ziemią. Rozkaz ten łamał wszelkie prawa i zwyczaje międzynarodowe ignorował zupełnie fakt ścisłego zachowywania przez powstańców przepisów międzynarodowych (np. w stosunku do jeńców Niemców), a przez bezwzględne polecenie zabijania każdego niewalczącego mieszkańca stolicy, bez względu na wiek i płeć, miał stworzyć zastraszający przykład dla całej podbitej Europy, miał pokazać wszystkim, jaki los czeka tych, którzy odważą się wystąpić przeciw raz ustanowionej władzy niemieckiej.

Akcja niemiecka rozpoczęła się późnym rankiem około godziny 9. Silne oddziały SS, policji, wojska, oraz formacji cudzoziemskich w służbie niemieckiej, przydzielonych z 9 armii do walki z powstańcami, obstawiły cały teren dzielnicy. Po ulicach krążyły auta, czołgi oraz patrole. Następnie grupy żołnierzy wpadały do domów, obrzucając piwnice, bramy, podwórza i okna granatami, ostrzeliwując je nadto z karabinów. Całą ludność wzywano okrzykami do natychmiastowego opuszczenia domów. Pijani przeważnie żołnierze rozbiegli się po mieszkaniach grabiąc, rabując a jednocześnie mordując osoby ociągające się z opuszczeniem domu, próbujące obronić się przed rabunkiem, ukrywające się po rożnych zakamarkach strychów, mieszkań czy piwnic. W licznych wypadkach strzelano do wychodzących z domów. Po obrabowaniu mieszkań i sprawdzeniu, czy nikt się nie ukrył, dom podpalano. Ludność zbierała się w międzyczasie na podwórkach domów.

Tu zgromadzonych obrabowywali żołnierze, wyrywając z rąk bagaże, zdzierając pierścionki i zegarki, domagając się wydania pieniędzy, złota, kosztowności. Po takim oczyszczeniu z wszelkich wartościowych przedmiotów grupę obrzucano granatami lub też ostrzeliwano z broni maszynowej lub ręcznej. Spędzano też niekiedy ludność do piwnic lub schronów przeciwlotniczych i tam dopiero odbywała się egzekucja, najczęściej przy użyciu granatów. Następnie żołnierze chodzili między trupami, dobijając z rewolwerów lub karabinów rannych, zabierając znalezione jeszcze przy zabitych kosztowności. Cała dzielnica była w ciągu długich godzin miejscem takich egzekucji. Obok tych stosunkowo mniejszych mordów, dokonywanych w szeregu punktów dzielnicy, w miejscach specjalnie przygotowanych odbywały się na wielką skalę masowe egzekucje osób spędzonych z okolicznych bloków i ulic. Liczby ofiar sięgały w takich punktach tysięcy. Miejsca te to place po wypalonych domach, obszerne podfabryczne lub też place przed kościołami czy parkami. Partia za partią, grupa za grupą, rozstrzeliwano tam sprowadzane rzesze Polaków.

Po paru zaledwie godzinach stosy trupów sięgały wysokości paru metrów. Dnia tego nie oszczędzano nikogo. Stosownie do rozkazu mordowano mężczyzn, kobiety, starców i dzieci. Żadne prośby czy błagania, żadne próby wykupu nie były w stanie przejednać rozwścieczonych oprawców. Ginęli wszyscy. Mordowano księży i zakonników, lekarzy i personel szpitalny ze znakami Czerwonego Krzyża na ramieniu, chorych i rannych. Pod kulami oddziałów egzekucyjnych padały całe rodziny, mieszkańcy całych domów, bloków czy ulic. Cała Wola pokryła się tysiącami trupów. Trupy leżały na podwórkach i w bramach, trupami zasłane były ulice (na ulicach strzelano do tych, którzy nie mogli nadążyć w szybkim marszu na miejsce egzekucji). Po trupach ulicami pełnymi dymu, dobywającego się z płonących domów, pędzono coraz to nowe fale ludności na miejsce egzekucji. Ze wszystkich stron dochodziły odgłosy strzałów, jęki rannych i konających, krzyki mordowanych. Jednocześnie coraz silniejsze detonacje i wybuchy od strony ulicy Młynarskiej świadczyły o wzmagającym się boju z powstańcami.

Rzeź Woli ciągnęła się przez długie godziny. Dopiero popołudniu, tj. między godziną 17. a 18., wydany został nagły rozkaz wstrzymujący morderczą akcję. Rzekomo oficer niemiecki miał objeżdżać ulice dzielnicy, polecając wszędzie zaprzestać wykonywania egzekucji.